Αντί βιογραφικού…

Ο Γεώργιος Παρισάκης, ο καθηγητής μας, πέρασε από αυτή τη ζωή διαγράφοντας μια φωτεινή τροχιά. Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1929, με καταγωγή από την Aργαλαστή Βόλου. Στα 23 του χρόνια ήταν διπλωματούχος Χημικός Μηχανικός του φημισμένου Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, του ΕΤΗ και στα 25 του ήταν ήδη διδάκτωρ του ίδιου Τεχνολογικού Ιδρύματος. Λόγω των εξαιρετικών του επιδόσεων και ικανοτήτων συνέχισε, ως λέκτορας πλέον, να διδάσκει Ανόργανη και Αναλυτική Χημεία για 4 χρόνια μέχρι την εκλογή του το 1959 ως έκτακτου καθηγητή στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου σε ηλικία μόλις κάτω από τα τριάντα του χρόνια. Το 1968 εξελέγη τακτικός καθηγητής, θέση που υπηρέτησε αδιάκοπα έως την συνταξιοδότηση του το 1996.

Αυτά τα τριάντα επτά χρόνια ανέπτυξε τέτοια επιστημονική και διοικητική δραστηριότητα που πολλοί θα ζήλευαν όχι μόνο για τις αριθμητικές επιδόσεις σε επιστημονικές δημοσιεύσεις και συμμετοχές σε συνέδρια (περισσότερες από 400), συγγραφή βιβλίων και κατοχή δεκάδων θέσεων προέδρου επιστημονικών η εκπαιδευτικών επιτροπών, αλλά κυρίως για το μεγάλο κομμάτι συμμετοχής στη διαμόρφωση της προσωπικότητας της Σχολής Χημικών Μηχανικών και του Πολυτεχνείου γενικότερα. Υπηρέτησε τη Σχολή και το Ίδρυμα από διάφορες θέσεις (διευθυντής του εργαστηρίου Ανόργανης και Αναλυτικής Χημείας, κοσμήτορας, διευθυντής τομέα, αντιπρύτανης) με επιστέγασμα την εκλογή του ως πρυτάνεως του ΕΜΠ την διετία 1981-1982. Το 2000 εξελέγη και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ ήταν μέλος και στην ακαδημία Επιστημών της Μολδαβίας.

Ως επιβράβευση της πολύπτυχης επιστημονικής και διοικητικής του προσωπικότητας υπήρξε η τοποθέτηση του ως μέλους ή προέδρου σε πολλούς κρατικούς οργανισμούς και ιδρύματα (όπως μεταξύ άλλων, το Ανώτατο Χημικό Συμβούλιο, η Ένωση Ελλήνων Χημικών, η Ελληνική Εταιρία Ζάχαρης, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο κλπ) και σε πολλές επιχειρήσεις και Οργανισμούς εντός και εκτός Ελλάδας με πιο χαρακτηριστική από αυτές την θέση του ως εντεταλμένου Συμβούλου στην ΑΓΕΤ Ηρακλής από το 1966 έως το 1983.

Ως δάσκαλος, ήταν πάντα προσιτός σους φοιτητές του. Νοιαζόταν όχι μόνο για την εκπαιδευτική τους πορεία αλλά και για την κοινωνική τους κατάσταση. Πολλές φορές βοηθούσε οικονομικά, πάντα κρυφά ,πολλούς από αυτούς. Η από έδρας διδασκαλία του είχε τον αέρα της Ευρωπαϊκής κουλτούρας, στα μαθήματά του τόνιζε με επιμονή το άνοιγμα στο καινούργιο, την απεμπλοκή από τα κατεστημένα. Ξέροντας ότι διδάσκει Χημεία σε μία σχολή μηχανικών, σταματούσε πολλές φορές την ύλη που κάλυπτε για να μεταφέρει παραδείγματα από την Βιομηχανική πρακτική. Απόλυτο πιστεύω του, που μερικές φορές άγγιζε τα όρια της εμμονής, ήταν η, σε συνδυασμό με τη Χημεία, πλήρης εκμετάλλευση όλων των εργαλείων που παρέχουν, μεταξύ άλλων, τα μαθηματικά, η φυσική, η φυσικοχημεία, η θερμοδυναμική και τα φαινόμενα μεταφοράς, στη Χημική Μηχανική και τη Χημική Τεχνολογία. Δεν ευτύχησε να εκμεταλλευθεί τις τεράστιες δυνατότητες που παρέχει στις μέρες μας η εξάπλωση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και της πληροφορικής

Ως ερευνητής είχε το χάρισμα της διαίσθησης και του εντοπισμού της πρωτοπορίας. Χωρίς ο ίδιος να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στον “πάγκο” για πειραματική δουλειά, ήταν εντούτοις πάντοτε ενήμερος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια ενός πειράματος και ενίσχυε χωρίς ενδοιασμούς οποιαδήποτε πρωτοβουλία για έρευνα, όποιο κι αν ήταν το κόστος. Έχοντας πρακτικό μυαλό, μυαλό μηχανικού, μπόρεσε να συνδυάσει πολλές φορές με επιτυχία την έρευνα με την πράξη και είναι αλήθεια πως οδηγούσε προς αυτή την κατεύθυνση και τους συνεργάτες του. Διεθνώς είναι γνωστός τόσο ως ακαδημαϊκός δάσκαλος, όσο και ως στέλεχος μιας από τις μεγαλύτερες Βιομηχανίες Τσιμέντου της Ευρώπης. όπου πολλές επιτυχημένες τεχνολογικές εφαρμογές φέρνουν τη σφραγίδα του. Με την ιδιότητά του εντεταλμένου συμβούλου στη βιομηχανία, βοήθησε τον κλάδο των Χημικών Μηχανικών προβάλλοντας την αναγκαιότητα της στελέχωσης της Χημικής Βιομηχανίας με Χημικούς Μηχανικούς. Πολλές φορές αντιπροσώπευσε τη χώρα σε διεθνείς συναντήσεις και συμβούλια.

Ως επιβλέπων στις διδακτορικές μας διατριβές προσπάθησε να μας μεταφέρει αυτή του την πεποίθηση επιλέγοντας προς τούτο κατάλληλα εφαρμοσμένα θέματα διδακτορικών διατριβών. Πολλές φορές συμμετείχε σε μαραθώνιες συζητήσεις και επίπονα σχέδια μέσα από διαφωνίες και συγκλίσεις προκειμένου να στηθεί σωστά ένα επιστημονικό πείραμα ή μια βιομηχανική μελέτη. Αυτό που έκανε ο καθηγητής ήταν να δίνει πάντα το πράσινο φως για την υλοποίηση ακόμη και της πιο παράτολμης ιδέας, σπρώχνοντας μας να ξεδιπλώσουμε τις όποιες δεξιότητες και ταλέντα διαθέταμε, αναλαμβάνοντας παράλληλα και το ρίσκο. Και γι αυτό θα του είμαστε ευγνώμονες.

Ως διευθυντής σ΄ένα από τα μεγαλύτερα και πολυπληθέστερα εργαστήρια της Σχολής Χημικών Μηχανικών, διήνυσε μια πολύ επιτυχημένη πορεία. Ανέπτυξε το Εργαστήριο σε βαθμό που να είναι σεβαστό τόσο για το εκπαιδευτικό όσο και για το ερευνητικό έργο που παρήγαγε. Υιοθέτησε ένα μοντέλο διοίκησης που δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί τυποποιημένο ή συμβατικό, αλλά οπωσδήποτε αποδείχθηκε αποτελεσματικό ως προς την επίτευξη των τελικών στόχων.. Ο «Παρισάκειος» τρόπος διοίκησης ήταν ένας συγκεντρωτικός τρόπος που ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του και ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς εντάσεις που δημιουργούσε, οδήγησε το Εργαστήριο Ανόργανης και Αναλυτικής Χημείας στη σημερινή του ευρωστία.

Η πολύπτυχη αυτή δραστηριότητα του σε συνδυασμό με την έντονη προσωπικότητα του συνόδευε πάντοτε τις ενέργειές του Γεωργίου Παρισάκη με αποτέλεσμα πολλές φορές να χαρακτηρίζεται, ανάλογα, πολύ αγαπητός ή δυσάρεστος, ποτέ όμως μη ενδιαφέρων ή πληκτικός. Κατάφερνε σχεδόν πάντα να είναι το επίκεντρο της προσοχής όλων. Είχε ορκισμένους φίλους και αφοσιωμένους συνεργάτες γιατί είχε το χάρισμα να διακρίνει τις δεξιότητες των άλλων με την πρώτη ματιά και να διαλέγει τους καταλληλότερους κατά περίπτωση. Ο ίδιος αισθανόταν ευτυχής κάθε φορά που διαπίστωνε την ορθότητα των επιλογών του. Είχε επίσης και εχθρούς όπως όλοι όσοι δεν είναι μέτριοι αλλά «μεγάλοι».

Στη Σχολή Χημικών Μηχανικών η προσφορά του υπήρξε σημαντικότατη, όχι μόνο λόγω της διδασκαλίας ή της έρευνας που υπηρέτησε με ζήλο για 37 ολόκληρα χρόνια, αλλά κυρίως για το πνεύμα αλλαγής που εμφύσησε στους συναδέλφους και συνεργάτες του, ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας του στο Τμήμα, όταν αυτό έκανε ακόμη τα πρώτα βήματα για ν΄αποκτήσει την φυσιογνωμία του. Αυτή η ταυτότητα που κατακτήθηκε με τη βοήθεια και άλλων καθηγητών της γενιάς του, δεν ήταν η τελειότερη, αποτέλεσε όμως ένα μοντέλο που οι νεώτεροι μπορέσαμε σταδιακά να διαμορφώσουμε (και διαμορφώνουμε) ανάλογα με τις εκάστοτε αντιλήψεις και δεδομένα. Υπήρξε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της Σχολής, ίσως και ολοκλήρου τους Ιδρύματος, γοητευτικός, αντιφατικός, αγαπητός, δυσάρεστος καμιά φορά, ένας “μύθος” από τους τελευταίους….

Αυτός ήταν ο Γεώργιος Παρισάκης που παρέμεινε καθ΄όλη την πορεία του στο ίδρυμα ένας καθόλα αξιοπρεπής ακαδημαϊκός δάσκαλος. Δεν πρόδωσε ποτέ τις αρχές του και τα μοντέλα διοίκησης που υιοθέτησε ακόμη κι αν αυτά τον έκαναν δυσάρεστο, δίκαια ή άδικα. Άφησε ως παρακαταθήκη το πρότυπο του έντιμου και αφοσιωμένου στην έρευνα και τη διδασκαλία ατόμου που προχωρούσε πάντοτε με γνώμονα και τελικό στόχο τις αρχές της επιστημονικής δεοντολογίας. Δεν ζούσε όμως μόνο για την καριέρα του. Η οικογένειά του υπήρξε μια από τις πρώτες προτεραιότητές του και παρέμεινε ως το θάνατό του ένας τρυφερός σύζυγος ,πατέρας και παππούς. Η συνολική του πορεία αποτελεί για τις νεώτερες γενιές φωτεινό παράδειγμα ανθρώπου που οι επιλογές του δείχνουν πάντα το μέλλον.

Πέθανε στις 22 Αυγούστου του 2004, μια βδομάδα πριν κλείσει τα 75 του χρόνια. Είχε ακόμα πολλά να προσφέρει…

Το Εργαστήριο Ανόργανης και Αναλυτικής Χημείας